Film

Een unieke film, die geen verhaal vertelt maar die de kijker rechtstreeks in contact brengt met de Dalai Lama, de hoogste gezagsdrager van het Boeddhisme. Geen theorieën, geen geweeklaag over de slechte toestand van de wereld. Gewoon een fijne, rustige man die tot de kijker spreekt en hem impulsen geeft om positief in het leven te staan. En dat afgewisseld met uitgelezen natuurbeelden. Anderhalf uur geen wereldproblemen, geen Trump, geen bedenkingen bij het klimaat maar een frisse kijk op het leven van elke dag. Een film waar je beter uit komt.

Een film uit Iran, een buitenkans om zelf een mening over dat land te vormen. De verscheidenheid valt op: er wonen daar mensen van alle slag. We raken verwikkeld in een discussie over het verleden van een gevangenisbeambte, die toevallig op straat wordt herkend. Morele dilemma’s zijn de specialiteit van deze regisseur, in dit geval gaat het over ‘wraak of vergeving’. De regisseur kwam op het idee voor deze film, toen hijzelf in de gevangenis zat wegens kritiek op het regime.

Deze Braziliaanse film vertrekt van een ijzingwekkende veronderstelling: stel dat een fictief land in de toekomst alle 75-plussers naar kampen verhuist omdat ze toch geen nut meer hebben voor de samenleving. Een 77-jarige kranige vrouw geeft zich niet zomaar gewonnen en tracht in het prachtige Amazonegebied menswaardig te overleven. Gelukkig legt de film de nadruk op haar overlevingsstrijd en niet op het nare uitgangspunt van de film.

De film volgt op een heel eigen wijze een nacht uit het leven van Floria, een voorbeeldige verpleegster die elk van haar patiënten de gewenste aandacht wil geven. Op haar chirurgische afdeling heerst een hoog werktempo en de kijker voelt dit bijna fysiek aan. Deze prachtige film biedt ons een mooie kans om de gevoelens voor de mensen van de zorg, die zo hoog scoorden tijdens de Corona-periode, weer aan bod te brengen. De titel van de film is meer dan verdiend.

Deze film mocht op ons programma niet ontbreken. Een meisje uit Gaza zit vast in een auto tussen de twee strijdende partijen. Alleen haar stem met haar smeken om hulp is bewaard. Van dit gegeven maakte de Palestijnse regisseur een beklijvende film om van de complexiteit van deze oorlogssituatie te getuigen. Haar film werd een hulpmiddel om niet te vergeten. Niet alleen maar een briljant kunstwerk, maar ook een sterke oproep die iedereen moet horen.

Regisseur Jim Jarmush maakte nooit zomaar een banale film. Er is altijd iets bijzonders aan zijn cinema. Hij verfilmt liefst zijn eigen verhalen. Zo ook nu, waarbij hij als door een caleidoscoop verschillende relaties tussen ouders en volwassen kinderen aan de orde stelt. In drie verhalen, die hij afzonderlijk naast elkaar plaatst, heeft hij het zowel over een zoon en een dochter op bezoek bij hun excentrieke vader, twee zussen die hun moeder opzoeken, als een tweelingbroer en zus in het appartement van hun overleden ouders.

Een jonge vrouw bevalt van een mooie baby maar komt dan terecht in een catastrofale overstroming van Londen. Niet zomaar een watersnood, maar de apocalyptische milieuramp waar iedereen voor vreest. De film is opgevat als een thriller, dus panieksituaties mogen niet ontbreken. Een aangrijpende film werd het, ondanks een min of meer gelukkig einde binnen de film. Dat enigszins positief einde belet ons niet te beseffen hoe de wereld en Londen er ooit gaan uitzien als er niets gebeurt tegen de opwarming door broeikasgassen.

In deze ontroerende Italiaanse film verneemt een vader dat hij jong-Alzheimer heeft. Op zich al moeilijk te verwerken, maar hoe gaat hij dat aan zijn elfjarig zoontje Mattia vertellen. De man vertelt de kijker zijn eigen verhaal op een luchtige en komische manier, maar deze film loopt niet, zoals veel andere, om de duistere momenten heen. Integendeel, de zware momenten worden niet gemeden (niet alleen het geheugen van de man wordt aangetast) maar door het gezin samen gedragen. Dat realisme zonder pathetiek maakt Per Te tot een bijzondere film.

Hoe een film tegelijk ontzettend geestig kan zijn, maar tegelijk ook onnoemelijk triest, wordt bewezen door de Britse film I Swear, gebaseerd op het leven van de Tourette-patiënt John Davidson. Spreken we dan van een drama-komedie, of van een komisch drama? Ooit was er veel onbegrip voor zijn kwaal, maar Davidson heeft het grote publiek kunnen overtuigen dat zijn aandoening werkelijk een ziekte is. Hij ontmoet een unieke vrouw, Dottie, die zijn leven voorgoed zal veranderen. Alles zeer goed geacteerd en tot een fijne film gesmeed, die met alle mythes afrekent en baadt in het volle respect voor iemands persoonlijkheid, hoe moeilijk het ook lijkt.