Film

Onze eerste film van het seizoen had wat concurrentie van het laatste prachtige zomerweer. Uiteraard kwamen alleen de echte cinefielen het mooie weer buiten ruilen voor een prachtige tocht door Istanbul. Deze sprookjesachtige stad is uit zichzelf al een film waard. Nu heeft de in Zweden geboren Georgische cineast Levan Akin de hoofdstad van zijn buurland uitgekozen om ons een verhaal te vertellen van menselijke samenhorigheid en diversiteit.
Een geschiedenislerares met pensioen vertrekt uit een dorp in Georgië om in de grootstad Istanbul op zoek te gaan naar haar verdwenen nichtje. In Istanbul ontdekt ze een parallelle wereld van queer personen en uiteindelijk heeft haar nichtje daar de aanvaarding gevonden die ze in haar dorp niet kreeg.
De film kreeg positieve reacties van heel wat jongerenjury’s, terwijl hij bij de conservatieve clerus in Georgië op veel weerstand botste. De film heeft een meeslepend ritme, mede dankzij de vele muzikale passages. Jammer dat de teksten die gezongen werden, niet vertaald waren. Dat zou iets te maken kunnen hebben met de auteursrechten van deze teksten, maar voor de filmkijker ontbreekt er iets essentieels.
Een heerlijke namiddag met een positieve boodschap, wie kan daar niet tevreden over zijn?
Joris Raeymaekers

Het filmlokaal werd overspoeld door geïnteresseerden in deze Spaans gesproken film. Jef Laenen, die de inleiding verzorgde, noemde het de “ideale Seniorama-film”. Wellicht had hij gelijk, want de aanwezigen gingen tevreden naar huis.
Bij de nabespreking kwamen verschillende aspecten aan bod, die ons getroffen hadden. Zoals de altijd mooie fotografie, de mimiek van de acteurs, het feit dat er veel impliciet verteld wordt, gesuggereerd als het ware. Opvallend ook was de internationale cast waar een Duitse acteur (weliswaar met Spaanse roots) speelde naast een Argentijnse die in Frankrijk woont en werkt, een Spanjaard en onder de regie van de bekende Deense regisseur Mevr. Lone Scherfig (van Italian for Beginners).
Het hele verhaal wordt verteld door het hoofdpersonage. Op het einde van de film keert ze per autobus nog eens terug naar haar dorp, vergezeld van haar dochtertje aan wie ze de bioscoopzaal toont die haar leven veranderde. Want toen de vader van het gezin niet meer kon werken na een ongeval, werd zij de officiële ‘filmvertelster’ van het dorp en verdiende ze geld met haar opvoeringen. Metaforen en beeldspraak zijn er overal, ook wanneer de vader van het gezin in een schijnbaar fictief verhaal vertelt hoe hij zijn vrouw heeft leren kennen.
De film was ook een kluif voor filmliefhebbers, met toespelingen op John Wayne (Liberty Valence), Kirk Douglas (Spartacus), Catherine Deneuve (Les parapluies de Cherbourg), Jack Lemmon (The Apartment), Douglas Sirk (The Tarnished Angels) enz. De personages namen zelf ook de naam aan van een verzonnen filmster. Maria Margarita, de hoofdpersoon, werd Rita Valentina (een samensmelting van Rita Hayworth en Rudolph Valentino), haar moeder begint een carrière van danseres  als Maria Magnolia.
Joris Raeymaekers

Ons filmlokaal geraakte overspoeld, want we zijn nog altijd in de Seniorenmaand. Gelukkig vond iedereen zijn plaatsje voor deze als publieksfilm aangekondigde Franse filmvertoning. Het verhaal van twee halfbroers, die ver van elkaar opgroeiden en op een bepaald moment elkaar leren kennen, appreciëren en nodig hebben, kan niemand onberoerd laten. Menselijkheid was troef in deze film. Mensen proberen goed te zijn voor elkaar, ook in verrassende omstandigheden. We waren onder de indruk van de heerlijke personages, zoals de twee broers die allebei meesterlijk vertolkt werden. Ze werden aangevuld door de echte leden van de harmonie van Walincourt die hun eigen rol speelden.  Alles was in de perfectie gedoseerd en getimed, je kon je geen ogenblik vervelen. Onder andere de thematiek van de spanning tussen nature en nurture werd aangeraakt, maar ook een duidelijke maatschappijkritische noot en veel humor. En eens te meer blijkt dat het huwelijk tussen film en muziek nog altijd productief is.
Ondanks enkele dramatische verwikkelingen gingen we na de film toch opgewekt naar buiten, in het besef dat we iets moois hadden gezien. Een overtuigend argument voor het organiseren van ‘samen film kijken’ dat toch nog een intensere  beleving is dan  alleen voor een scherm zitten. In dat verband willen we onze kijkers ook graag oproepen om wat talrijker naar de nabesprekingen te komen. Voor de inrichters is dat een noodzakelijke feedback en we leren van ieders interventie iets bij.
Joris Raeymaekers

Drie vrouwen in Mumbai, drie levensproblemen. De middelste in leeftijd is verpleegster Prabha. Zij is een beetje overstuur omdat haar man die, omwille van diens werk, gescheiden van haar leeft, plots toenadering zoekt. Haar jonge roommate Anu heeft dan weer een probleem omdat ze haast nooit eens met haar vriend samen alleen kan zijn. En de derde dame, Parvaty, wordt bedreigd door haar huisbaas dat hij haar uit haar huis zal zetten en dan is ze dakloos. De regie is in handen van een Indiase cineaste en zij maakte van deze problemen-coctail een hoopvol verhaal over mensen met angsten, ontgoochelingen, illusies en dromen. Alles is voortdurend in beweging, maar hoop is er altijd.

Met een mooi groepje begonnen we aan de nabespreking van een zeer mooie film uit China, gerealiseerd door Guan Hu, een regisseur van de ‘zesde generatie’ die erom bekend staan de actuele problemen van de Chinezen niet uit de weg te gaan.
Leng is een man die onschuldig 10 jaar heeft vastgezeten en als voorwaar voor zijn vervroegde vrijlating zich moet engageren in een hondenbrigade die een regio in noordwest China moet bevrijden van roedels achtergelaten honden. Die actie kadert in de voorbereiding op de Olympische Spelen van 2008. Tussen Lang en de leider van deze hondenmeute groeit stilaan nieuwsgierigheid, belangstelling en sympathie. Uiteindelijk gaan ze samenleven en de band tussen de acteur en de filmhond was zo sterk, dat ze, na het beëindigen van de opnamen, samengebleven zijn.
We vernamen dat de hond in de hoofdrol van het ras is van de Whippets, naar het schijnt de gemakkelijkste soort om mee te werken in een film.
Enkele reacties uit het publiek:
Een mooie film, die vaak deed denken aan schilderijen. Elk beeld was een schilderij op zich.
De film verliep traag, schiep rust en was niet saai.
Een film die ook veel vraagtekens achterlaat. Gebrek aan vrijheid is schrijnend.
Dat de stuntman na jaren gevangenis mislukte in zijn stunts, was veelzeggend over wat zo’n jarenlange opsluiting met een mens doet.
Een film die ons verplichtte actief te kijken op elk moment.
De conclusie was: we gaan door. Dat vertelde het lange laatste shot van Lang op zijn motor met de puppies van de hond in zijn rugzak.
We gaan door, was ook onze conclusie na deze interessante nabespreking.
Joris Raeymaekers

Je bent een tienermoeder en je zoekt contact met je biologische mama omdat je wilt weten waarom zij je heeft afgestaan. Je probeert met je vriendje een flat te vinden en ook af te kicken van drugs. Je wilt je kleine een normaal gezinsleven schenken, maar de papa wil niet. Je wilt je kindje bij een pleeggezin plaatsen, maar je moeder begrijpt dat niet. En dan kom je in een opvangtehuis terecht waar je alles leert om een goede mama te zijn. Om deze situaties levensecht uit te beelden, moet je bij de zeventigjarige broers Dardenne uitkomen. Niet op één personage focussen ze in deze film, maar op een hele groep die voortdurend in interactie is. En dat lukt wonderwel in dit pleidooi voor empathie, waar je ongewild als een beter mens uit komt.

Een Amerikaanse biografische film, past dat wel in dit rijtje Seniorama-films? Zeker wel, want de dame in kwestie, Lee Miller, kiest ervoor om in Europa te blijven als de tweede wereldoorlog uitbreekt. Tot dan was ze een beroemd fotomodel en volgens de media ook de muze van meerdere toonaangevende kunstenaars. De cover van Vogue is voor haar een plek als een andere. Zo’n vrouw beseft natuurlijk dat dit sprookjesbestaan niet levenslang kan duren en door haar kennis over fotografie wordt zij een bevoorrechte getuige van de verwoesting van Europa door de oorlog. Lee is een voorbeeld van een accurate filmbiografie die wel moest uitlopen op de iconische foto van Lee in het chique bad van Adolf Hitler himself.

We maken kennis met Rona, een jonge vrouw voor wie het exuberantste uitgangsleven in Londen geen geheimen heeft. Op de duur raakt ze verslaafd aan drugs en alcohol. Niets wordt haar bespaard, ook niet seksueel geweld.  Uiteindelijk besluit ze haar leven een andere wending te geven. Ze keert terug naar haar geboortestreek, één van de Orkney Islands bij Schotland. De pracht van de natuur en de stilte brengen haar weer tot zichzelf. Een vlug verteld verhaal, maar wat een film! Saoirse Ronan, die de hoofdrol speelt, wordt geroemd als één van de beste actrices van haar generatie. In deze film doet ze haar reputatie alle eer aan, zowel in de Londense society-wereld als in het adembenemende landschap van Orkney komt ze levensecht over.

Een moeder maakt zich zorgen over haar zoontje Minato, die soms een raar gedrag vertoont. Ze spreekt de onderwijzer aan en verdenkt hem ervan slechte invloed te hebben op haar kind. Volgens de onderwijzer pest Minato zijn medeleerling Yori. We krijgen dan, via twee lange flashbacks, twee andere versies van het verhaal te zien. In de eerste was de moeder de hoofdpersoon, nu is dat de onderwijzer. De school is alleen maar bezorgd over haar reputatie en de leraar wordt tijdelijk ontslagen. In een derde versie leren we eindelijk wat er echt met de jongens aan de hand was. De volwassenen hebben door hun vooroordelen totaal de boot gemist en de film eindigt