Film

Onze eerste film van het seizoen had wat concurrentie van het laatste prachtige zomerweer. Uiteraard kwamen alleen de echte cinefielen het mooie weer buiten ruilen voor een prachtige tocht door Istanbul. Deze sprookjesachtige stad is uit zichzelf al een film waard. Nu heeft de in Zweden geboren Georgische cineast Levan Akin de hoofdstad van zijn buurland uitgekozen om ons een verhaal te vertellen van menselijke samenhorigheid en diversiteit.
Een geschiedenislerares met pensioen vertrekt uit een dorp in Georgië om in de grootstad Istanbul op zoek te gaan naar haar verdwenen nichtje. In Istanbul ontdekt ze een parallelle wereld van queer personen en uiteindelijk heeft haar nichtje daar de aanvaarding gevonden die ze in haar dorp niet kreeg.
De film kreeg positieve reacties van heel wat jongerenjury’s, terwijl hij bij de conservatieve clerus in Georgië op veel weerstand botste. De film heeft een meeslepend ritme, mede dankzij de vele muzikale passages. Jammer dat de teksten die gezongen werden, niet vertaald waren. Dat zou iets te maken kunnen hebben met de auteursrechten van deze teksten, maar voor de filmkijker ontbreekt er iets essentieels.
Een heerlijke namiddag met een positieve boodschap, wie kan daar niet tevreden over zijn?
Joris Raeymaekers

Het filmlokaal werd overspoeld door geïnteresseerden in deze Spaans gesproken film. Jef Laenen, die de inleiding verzorgde, noemde het de “ideale Seniorama-film”. Wellicht had hij gelijk, want de aanwezigen gingen tevreden naar huis.
Bij de nabespreking kwamen verschillende aspecten aan bod, die ons getroffen hadden. Zoals de altijd mooie fotografie, de mimiek van de acteurs, het feit dat er veel impliciet verteld wordt, gesuggereerd als het ware. Opvallend ook was de internationale cast waar een Duitse acteur (weliswaar met Spaanse roots) speelde naast een Argentijnse die in Frankrijk woont en werkt, een Spanjaard en onder de regie van de bekende Deense regisseur Mevr. Lone Scherfig (van Italian for Beginners).
Het hele verhaal wordt verteld door het hoofdpersonage. Op het einde van de film keert ze per autobus nog eens terug naar haar dorp, vergezeld van haar dochtertje aan wie ze de bioscoopzaal toont die haar leven veranderde. Want toen de vader van het gezin niet meer kon werken na een ongeval, werd zij de officiële ‘filmvertelster’ van het dorp en verdiende ze geld met haar opvoeringen. Metaforen en beeldspraak zijn er overal, ook wanneer de vader van het gezin in een schijnbaar fictief verhaal vertelt hoe hij zijn vrouw heeft leren kennen.
De film was ook een kluif voor filmliefhebbers, met toespelingen op John Wayne (Liberty Valence), Kirk Douglas (Spartacus), Catherine Deneuve (Les parapluies de Cherbourg), Jack Lemmon (The Apartment), Douglas Sirk (The Tarnished Angels) enz. De personages namen zelf ook de naam aan van een verzonnen filmster. Maria Margarita, de hoofdpersoon, werd Rita Valentina (een samensmelting van Rita Hayworth en Rudolph Valentino), haar moeder begint een carrière van danseres  als Maria Magnolia.
Joris Raeymaekers

Ons filmlokaal geraakte overspoeld, want we zijn nog altijd in de Seniorenmaand. Gelukkig vond iedereen zijn plaatsje voor deze als publieksfilm aangekondigde Franse filmvertoning. Het verhaal van twee halfbroers, die ver van elkaar opgroeiden en op een bepaald moment elkaar leren kennen, appreciëren en nodig hebben, kan niemand onberoerd laten. Menselijkheid was troef in deze film. Mensen proberen goed te zijn voor elkaar, ook in verrassende omstandigheden. We waren onder de indruk van de heerlijke personages, zoals de twee broers die allebei meesterlijk vertolkt werden. Ze werden aangevuld door de echte leden van de harmonie van Walincourt die hun eigen rol speelden.  Alles was in de perfectie gedoseerd en getimed, je kon je geen ogenblik vervelen. Onder andere de thematiek van de spanning tussen nature en nurture werd aangeraakt, maar ook een duidelijke maatschappijkritische noot en veel humor. En eens te meer blijkt dat het huwelijk tussen film en muziek nog altijd productief is.
Ondanks enkele dramatische verwikkelingen gingen we na de film toch opgewekt naar buiten, in het besef dat we iets moois hadden gezien. Een overtuigend argument voor het organiseren van ‘samen film kijken’ dat toch nog een intensere  beleving is dan  alleen voor een scherm zitten. In dat verband willen we onze kijkers ook graag oproepen om wat talrijker naar de nabesprekingen te komen. Voor de inrichters is dat een noodzakelijke feedback en we leren van ieders interventie iets bij.
Joris Raeymaekers

Drie vrouwen in Mumbai, drie levensproblemen. De middelste in leeftijd is verpleegster Prabha. Zij is een beetje overstuur omdat haar man die, omwille van diens werk, gescheiden van haar leeft, plots toenadering zoekt. Haar jonge roommate Anu heeft dan weer een probleem omdat ze haast nooit eens met haar vriend samen alleen kan zijn. En de derde dame, Parvaty, wordt bedreigd door haar huisbaas dat hij haar uit haar huis zal zetten en dan is ze dakloos. De regie is in handen van een Indiase cineaste en zij maakte van deze problemen-coctail een hoopvol verhaal over mensen met angsten, ontgoochelingen, illusies en dromen. Alles is voortdurend in beweging, maar hoop is er altijd.

Met een mooi groepje begonnen we aan de nabespreking van een zeer mooie film uit China, gerealiseerd door Guan Hu, een regisseur van de ‘zesde generatie’ die erom bekend staan de actuele problemen van de Chinezen niet uit de weg te gaan.
Leng is een man die onschuldig 10 jaar heeft vastgezeten en als voorwaar voor zijn vervroegde vrijlating zich moet engageren in een hondenbrigade die een regio in noordwest China moet bevrijden van roedels achtergelaten honden. Die actie kadert in de voorbereiding op de Olympische Spelen van 2008. Tussen Lang en de leider van deze hondenmeute groeit stilaan nieuwsgierigheid, belangstelling en sympathie. Uiteindelijk gaan ze samenleven en de band tussen de acteur en de filmhond was zo sterk, dat ze, na het beëindigen van de opnamen, samengebleven zijn.
We vernamen dat de hond in de hoofdrol van het ras is van de Whippets, naar het schijnt de gemakkelijkste soort om mee te werken in een film.
Enkele reacties uit het publiek:
Een mooie film, die vaak deed denken aan schilderijen. Elk beeld was een schilderij op zich.
De film verliep traag, schiep rust en was niet saai.
Een film die ook veel vraagtekens achterlaat. Gebrek aan vrijheid is schrijnend.
Dat de stuntman na jaren gevangenis mislukte in zijn stunts, was veelzeggend over wat zo’n jarenlange opsluiting met een mens doet.
Een film die ons verplichtte actief te kijken op elk moment.
De conclusie was: we gaan door. Dat vertelde het lange laatste shot van Lang op zijn motor met de puppies van de hond in zijn rugzak.
We gaan door, was ook onze conclusie na deze interessante nabespreking.
Joris Raeymaekers

In een tot barstens toe gevuld lokaal C keken we naar Jeunes Mères, de laatste film van de broers Luc en Jean-Pierre Dardenne. Deze Belgische productie kreeg blijkbaar heel veel mond-aan-mond reclame. En terecht. Geboeid keken wij naar vijf jonge, soms piepjonge moedertjes die opgevangen worden in een bijzonder warm tehuis.
We begonnen de bespreking met de vijf hoofdpersonen, Perla, Arianne, Jessica, Julie en Naïma apart te nemen en hun verhaal te reconstrueren. Al gauw bleek dat elk van hen stond voor één van de mogelijke problemen waar jonge moeders tegenaan kijken. Eentje krijgt geen contact met haar jongen, die zelf nog een kind is. Een andere staat voor de keuze: haar kindje zelf opvoeden of afstaan aan een warm pleeggezin. Een betaalbaar onderkomen vinden, de familieband herstellen, een drugsprobleem overwinnen … Eén van de jongens die een beetje ouder lijkt heeft zin voor verantwoordelijkheid en het koppeltje maakt trouwplannen en geeft aanleiding tot het ontroerend einde van de film.
In het begin wilden de Dardennes een film maken over één jong moedertje. Het contact met het tehuis in Alleur deed hen inzien dat het een groepsgebeuren moest worden. Een krant vermeldde dat de jonge moeders steengoede actrices waren, maar de baby’s waren echt. En aan een goede band tussen actrices en hun film-baby’s werd intensief gewerkt.
Enkele reacties:
Die problematiek is van alle tijden en zal nooit weggaan.
Er mag wat meer aandacht gegeven worden aan de opvoeding van de jongens tot empathie en respect.
Bij de niet-Europese gezinnen lijkt de toenadering tot het vroegere gezin iets makkelijker te verlopen. Misschien is het traditionele gezinsverband bij hen nog meer levend?
Hoed af voor de mensen van het tehuis, hoe respectvol zij met die meisjes omgaan en ze opleiden tot echte mama’s.
We dachten ook nog even terug aan vroeger, toen ‘moeten trouwen’ de enige oplossing scheen te zijn.
Joris Raeymaekers

Voor een beperkte groep fijnproevers (6/8 bleven voor de nabespreking) vertoonden we de Amerikaanse biografische film LEE, over fotomodel en fotografe LEE Miller. De film dankt zijn bestaan aan de hoofdactrice, Kate Winslet, die erg geboeid was door de biografie die de zoon van Lee Miller over zijn moeder schreef en die er acht jaar voor over had om producenten te overtuigen om de film te maken. Lee was een bekende figuur in het Europese society-leven van de jaren dertig en ook te zien in de onlangs vertoonde serie This is not a Murder Mystery over de vriendengroep rond René Magritte en Man Ray die zich op een buitengoed in Engeland gevestigd had. De film maakt een kleine toespeling op haar vedettebestaan voor de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Haar vader had haar leren omgaan met fotoapparatuur en dus besloot Lee, bij het uitbreken van de oorlog, in Europa te blijven om unieke foto’s te kunnen doorsturen naar haar firma, het Amerikaanse ‘Vogue’. De bedoeling was om de Tweede Wereldoorlog eens te bekijken vanuit het standpunt van de Amerikanen, maar in de huidige situatie werden we eerder voortdurend aan herinnerd dat we nu evenzeer in oorlogstijd leven ondanks de mooie woorden van medelijden voor de slachtoffers in Oekraïne van de President van een bevriend land.
Dat Lee als kind het slachtoffer was geweest van misbruik wordt misschien aangehaald om haar doorgedreven ijver voor het rechtzetten van onrecht te belichten. Het was geen opwekkende film maar toch bijzonder goed gemaakt en geacteerd, waar we naast Kate Winslet ook Marion Cotillard en Noémie Merlant opmerkten die we al zagen in vroeger vertoonde films.
Iemand van de aanwezigen stelde als eindoordeel voor: drie en een halve ster, en daar konden we allemaal mee instemmen.
Joris Raeymaekers

The Outrun was een film die bejubeld werd door de binnenlandse pers en die de aandacht trok vanwege de problematiek en de hoofdactrice die ook producente was van de film, Saoirse Ronan. Haar filmpersonage heet Rona en komt in Londen terecht in een milieu waar alcoholverslaving troef is. Als het niet meer erger kan worden, keert zij wanhopig terug naar haar geboortedorp, waar haar ouders nog steeds wonen. Voor haar vader is er dringende hulp nodig, haar moeder trekt zich op aan een religieuze bevlieging. Het hoofdbestanddeel van de film is het contrast tussen het liederlijke leven in Londen en de zuiverende werking van het contact met de natuur  in de Orkney-eilanden (Ned. De Orkaden, waar voor The Outrun voor de eerste keer werd gefilmd). Zij vult haar tijd als vogelobservator (onder meer van de koningskwartel) en komt stilaan weer tot zichzelf en bevrijdt zich van haar alcoholisme.
Er werd  opgemerkt dat Rona bij de flash-backs in Londen haar haar kleurt (bv. blauw) terwijl ze in haar geboortestreek haar natuurlijke blonde haarkleur heeft.
Verder vernamen we bij de bespreking:
dat het de verfilming is van een boek van Amy Liptrod; de cineaste is een Duitse
we bewonderden de vele mooi verzorgde beelden
voor de interpretatie van de flash-backs was onze actieve deelname nodig
“één van de mooiste films die ik de laatste jaren gezien heb” getuigde een aanwezige dame
Joris Raeymaekers

Een moeder maakt zich zorgen over haar zoontje Minato, die soms een raar gedrag vertoont. Ze spreekt de onderwijzer aan en verdenkt hem ervan slechte invloed te hebben op haar kind. Volgens de onderwijzer pest Minato zijn medeleerling Yori. We krijgen dan, via twee lange flashbacks, twee andere versies van het verhaal te zien. In de eerste was de moeder de hoofdpersoon, nu is dat de onderwijzer. De school is alleen maar bezorgd over haar reputatie en de leraar wordt tijdelijk ontslagen. In een derde versie leren we eindelijk wat er echt met de jongens aan de hand was. De volwassenen hebben door hun vooroordelen totaal de boot gemist en de film eindigt