Wij zijn er voor jou!

Expresbericht

Vrijwilligerswerk uit dankbaarheid

Op haar 47ste kreeg Liesbeth De Smet borstkanker, precies op dezelfde leeftijd als haar moeder. Die overleefde het niet, Liesbeth wel, dankzij de vooruitgang van de medische wetenschap. Zij voelde zich toen zo dankbaar dat zij iets terug wilde geven aan de maatschappij die zoveel investeert in onze gezondheidszorg. Sedertdien doet zij vrijwilligerswerk, sinds 2009 ook bij de oppas- en gezelschapsdienst van Seniorama.

Liesbeth De Smet (77) is van opleiding kinderverpleegster. Zij deed die studies in Zwitserland, omdat haar oudste zus daar woonde met haar Zwitserse man. Terug in België ging zij werken als kraamverzorgster bij moeders van pasgeboren baby’s. Toen haar moeder overleed, stopte zij met dat werk en werd assistente en huishoudster van haar vader die huisarts was. Op haar veertigste trouwde ze met een weduwnaar met drie studerende kinderen en had ze weer een huishouden te beredderen. Zeven jaar later, in 1987, genas ze van borstkanker en zette ze de stap naar vrijwilligerswerk.
Liesbeth: “In het ziekenhuis kreeg ik bezoek van iemand van de zelfhulpgroep ‘Leven als voorheen’. Louise Marsé (Kortenberg) had die opgericht omdat ze als patiënte zelf had ondervonden dat vrouwen met borstkanker te veel aan hun lot werden overgelaten. Ik voelde mij daar zo goed dat ik er na een opleiding vrijwilligster ben geworden. Daar heb ik de microbe van het vrijwilligerswerk te pakken gekregen en die heeft me niet meer losgelaten. Ik bezocht op mijn beurt vrouwen met borstkanker in de Leuvense ziekenhuizen Gasthuisberg en H.Hart. Later werd ik verantwoordelijke voor Leuven en ten slotte ondervoorzitster, tot de ontbinding in 2012. Er kwamen geen jonge vrijwilligsters meer bij en de informatie en de begeleiding in de ziekenhuizen was ondertussen ook sterk verbeterd.”
Begin de jaren ’90 was AIDS uitgegroeid tot een groot probleem. De Pater Picpussen richtten in Leuven een open huis op voor besmette jonge mannen die geen thuis meer hadden. Liesbeth voelde zich aangesproken door dit initiatief en bood er zich ook aan als vrijwilligster. “Er was plaats voor een zevental AIDS-patiënten, voor wie wij de was en de strijk deden, maaltijden bereidden, voor de nodige medicatie zorgden, kortom alles, tot en met de begrafenis regelen, want de meeste AIDS-patiënten leefden toen niet lang. Het is het meest aangrijpende vrijwilligerswerk dat ik gedaan heb, nooit heb ik meer geweend dan daar, want ik ben erg emotioneel. Toen de medicatie verbeterde en de patiënten elders terecht konden, zijn de paters met dit open huis gestopt.”

Minder egoïstisch
Maar Liesbeth zocht en vond direct ander vrijwilligerswerk. “Zo ben ik een tijd vrijwilligster geweest bij ‘Kind en ziekenhuis’, het initiatief van een Nederlandse dame om de kinderafdeling van het H. Hartziekenhuis vrolijker aan te kleden en op feestdagen te versieren. Ze had ook een infokoffer samengesteld waarmee we naar de derde kleuterklas gingen om de kindjes voor te bereiden op een mogelijke ziekenhuisopname. Ook heb ik gezorgd voor een blinde en dove jongen uit een groot West-Vlaams gezin. Ik ontmoette hem toevallig aan het Leuvens station en heb hem naar het studentenhuis gebracht waar hij verbleef voor zijn universitaire studies. Door zijn dubbele handicap had hij het moeilijk om naar de lessen te gaan en voor zichzelf te zorgen. Ik heb mij drie jaar over hem ontfermd en ben fier dat hij ondanks zijn beperkingen toch een universitair diploma heeft behaald.”
In 2009 nam Liesbeth deel aan enkele activiteiten van Seniorama en ontdekte zo dat er ook daar vrijwilligerswerk te doen was. “Ik heb mij dan ook heel snel opgegeven voor de Oppas- en gezelschapsdienst, die me inschakelde voor de nachtdienst. Dat betekent dat ik tegen een kleine vergoeding bij zorgbehoevende personen ga inslapen om de partner of de familie te ontlasten. Ik ga me altijd eerst aan hen voorstellen, om te zien of het klikt en om de nodige afspraken te maken. Het is elke keer weer een uitdaging voor mij om op een respectvolle manier met hun moeilijke situatie om te gaan, want het zijn wij die ons aan de zorgbehoevende moeten aanpassen, niet omgekeerd. Maar dit vrijwilligerswerk is ook verrijkend voor mij, want het zijn telkens mensen van een andere leeftijd en in een andere situatie met wie je in contact komt. Voor je inzet krijg je van hen ook veel terug. Ik ben er alleszins minder egoïstisch door geworden, en dus een beter mens. Ik doe het nog altijd heel graag en ik herinner me alle namen van de 17 personen die ik in die acht jaar heb opgepast.”
Liesbeth vindt het wel een probleem dat de vergoeding wettelijk beperkt is op jaarbasis, waardoor Seniorama na verloop van tijd iemand anders moet inschakelen. “Sinds nieuwjaar heb ik elke week drie nachten bij dezelfde persoon ingeslapen, waardoor het toegelaten bedrag voor dit jaar binnenkort bereikt is. Voor mij is dat niet erg, want er is ander vrijwilligerswerk genoeg. Wel voor de persoon met wie je een band hebt opgebouwd en die aan iemand anders moet wennen. Ik vind dat spijtig en zoek nu politieke steun om dat jaarbedrag op te trekken.”
Henri Gielen

Vrijwilligers-login

Gebouwd met Drupal

Copyright © Seniorama vzw