Wij zijn er voor jou!

Get Adobe Flash player

Petanque, vooral een manier om nieuwe vrienden te maken.   

Meer dan een jaar geleden schreef ik een werftekst om mensen te mobiliseren om mee te komen petanquen. Ik had gemerkt dat naast het Buurtcentrum twee banen lagen die door niemand gebruikt werden. ‘Hey,’ dacht ik, ‘daar moet iets mee gebeuren’. Ik ging praten met Roel, de centrumleider van het Buurtcentrum  en met Marlies (idem, maar van dit huis) en beiden bleken enthousiast. En nu kwam het erop aan mensen te vinden die wilden meedoen. Ik kende in beide centra wel een paar mensen van wie ik vermoedde dat ze dat wel wilden, maar die kon ik op één hand tellen, niet genoeg om van start te gaan. De straat op om mensen aan te spreken leek me te absurd en dus pleegde ik een werftekst voor zowel Senioramanieuws als voor de Buurtkrant, waarin het startmoment werd aangekondigd. Om mensen te werven wist ik uit ervaring dat je een zo groot mogelijk positivisme moest uitstralen zonder te overdrijven. Dus schreef ik dat het gratis was, dat je geen ervaring moest hebben en zelfs geen ballen (mannen brengen die vanzelf mee, vertellen ze aan de cafétoog) omdat het centrum die in reserve heeft. Maar een belangrijker lokmiddel was dat je door mee te doen ‘je een unieke kans maakte om nieuwe vrienden te maken en je meteen warm zou worden opgenomen in onze petanquefamilie ’. Dat was zonder meer wishful thinking, want die familie bestond nog niet eens. Woeha, daar overspeelde ik mijn hand, vreesde ik. Een warme petanquefamilie!?! Makkelijk gezegd en geschreven.
En wat stel ik een jaar later vast? Dat die ‘familie’ er is. Ze bestaat. Ze leeft en groeit gestaag. Anny, Tinne, Rolande, Henri, Suzanne, Peter, Jos en Gaby, Satiro, ik en de anderen, zien mekaar elke week om ballen te gooien en bij te nat, te koud of echt te warm weer (er is daar geen sprankel schaduw) met de kaart te spelen. Een beperkt groepje gaat zelfs wekelijks samen een hapje eten en kennen mekaar ondertussen van binnen en van buiten, delen mekaars zorgen en geluk en zijn meer dan een familie, maar haast een klein, innig gezin.
Hoe kan dat? Door gewoon geregeld met ijzeren ballen te gooien of whist te spelen. Welja, zo simpel is dat, als je dat maar weet vol te houden om zonder ruzie uit mekaar te gaan. Een psycholoog of socioloog zou er plezier aan beleven om ons gade te slaan. Het is een revelatie om te zien en mee te maken hoe mensen omgaan met winst en verlies, met regels en reglementen. In het allereerste begin was daar Gust die ons kwam initiëren in het spel. Je moet zo je benen zetten, zo de bal opgooien, binnen deze lijnen blijven en zo punten tellen. Dat doen we ook, maar op onze eigen manier. We maken onze eigen regels en reglementen en iemand die niet ‘professioneel’ de bal kan opgooien wegens een te moeilijke arm, doet het op zijn of haar manier, gooit de bal niet op maar rolt hem ... en scoort ook. Nog vorige week kwam er ene Eddy, een man die ik vagelijk ken van op café, op mijn uitnodiging, meedoen. Nooit een bal aangeraakt, weet niets af van regels en speltactiek en wist toch een aantal mooie punten te scoren. Werd hij ondertussen al lid van ‘de familie’? Hij had alvast leuke gesprekken met een aantal mensen, bleef ’s avonds mee eten (wat niet verplicht is uiteraard) en vond het een aangename kennismaking. Als er al een slogan voor de petanque bedacht zou moeten worden zou ik suggereren: ‘Familie heb je, vrienden kies je’. Ik noem het geen petanquefamilie meer, maar een petanquevriendenkring, al is dat een te lang woord. Hoe dan ook, deze vrienden kan ik niet meer missen en ik kijk al vol verlangen uit naar de lente om er weer tegenaan te gaan. En ondertussen spelen we vrolijk samen whist. Voor de slagen en wat koperen kleingeld. En voor mekaar (te helpen, nietwaar).

Jos Tuerlinckx

Afbeelding

 

Seniorama vzw

Vrijwilligers-login

Gebouwd met Drupal

Copyright © Seniorama vzw