Wij zijn er voor jou!

Onopvallend aanwezige’ voorzitter geeft fakkel door

Op 15 februari geeft Marc Ruysen de voorzittershamer van Seniorama door aan Marlies Van Mechelen, tot voor kort nog centrumleider. “Ik stop wel met een krop in de keel, maar twaalf jaar is genoeg, zowel voor Seniorama als voor mezelf. Anders loert het routinegevaar, terwijl zeker een organisatie als Seniorama altijd nood heeft aan een dynamische voorzitter.”

Marc Ruysen (69) is van opleiding onderwijzer, maar werd al vlug vernieuwingsbegeleider van basisscholen. Later ging hij aan de slag als pedagogisch directeur en daarna als algemeen directeur van de basisschool van het H.-Hart in Heverlee. Toen hij in 2003 in TBS ging (terbeschikkingstelling voorafgaand aan het pensioen) begon hij een tweede carrière als freelancer: onder meer coaching van scholengemeenschappen en counselingopdrachten voor Vlhora (Vlaamse Hogescholenraad) en SoE (School of Education Associatie KU Leuven). Een andere passie was en is cultuurhistorische gids spelen.
Toen zijn loopbaan als schooldirecteur eindigde, vroeg zijn medewerkster voor de naschoolse opvang, Jos Bakelants, of hij het zag zitten om voorzitter te worden van Seniorama, dat al enkele maanden op zoek was naar een opvolger voor Geert Vermeulen. Marc Ruysen: “Ik kende Seniorama helemaal niet en wilde eerst weten wat die organisatie inhield. De informatie die ze me bliksemsnel bezorgde, overtuigde me meteen. En het viel te combineren met mijn andere activiteiten, zo dus. Op 13 september 2003 al werd ik lid van de raad van bestuur en onmiddellijk tot voorzitter gebombardeerd.” 
Seniorama was voor hem inhoudelijk dan wel een onbeschreven blad, Marc Ruysen had wel een pak ervaring op het gebied van besturen, organiseren en mensen motiveren. Hij was sterk in beleidsmatig denken en communicatief heel vaardig. Maar hij was niet vertrouwd met vrijwilligerswerking, dienstverlening en sociaal-culturele activiteiten voor senioren. Het voordeel daarvan was wel dat hij onbevangen en zonder vooroordelen aan zijn voorzitterstaak kon beginnen.

Bevoorrechte getuige
“Het eerste wat mij opviel, was dat er eigenlijk twee Seniorama’s waren: dienstverlening en vormingsactiviteiten voor 55-plussers. Tussen die twee poten was er weinig contact ondanks de gemeenschappelijke ondersteunende functies. Die zuilen zijn er nog altijd - dat is nodig voor de subsidies - maar door een sterk verbeterde samenwerking zijn we nu één vereniging geworden. Tegelijk is ook de communicatie veel dynamischer, zowel intern via De Klepel, als extern via onze gemoderniseerde website en onze publicaties. S-Nieuws was vroeger een wat oubollig maandblad, maar oogt nu fris en modern, net zoals onze vernieuwde huisstijl. Met onze nieuwe stek aan de Vanden Tymplestraat beschikken we al ruim tien jaar over een netter en moderner gebouw. Dat alles is zeker niet alleen mijn verdienste, verre van, maar vooral van de centrumleiding en de vele gemotiveerde vrijwilligers.”
“De vrijwilligerswerking is de laatste twaalf jaren sterk uitgebouwd. In 2003 telde Seniorama 137 vrijwilligers en vijf beroepskrachten, in 2014 waren er dat 212 en nog maar twee beroepskrachten. In niet minder dan 34 werkgroepen denken ze na over de werking van Seniorama en doen ze voorstellen tot verbetering en vernieuwing. Die werkgroepen worden aangestuurd en ondersteund door de cel vrijwilligerswerking. Het zijn dus de vrijwilligers die Seniorama dragen, in samenspraak met de beroepskrachten. Dat werkt alleen als ze het vertrouwen krijgen en zich gewaardeerd voelen in de organisatie, en dat is het geval. Zelf heb ik dit proces een beetje gestuurd, maar ben ik vooral een bevoorrechte getuige geweest. Ik heb altijd geprobeerd niet dominant aanwezig te zijn als voorzitter, maar te luisteren, te motiveren en vertrouwen te geven. In die zin zou je me een onopvallend aanwezige voorzitter kunnen noemen, die zich niet opdringt maar wel ingrijpt als het nodig is.”
“Als toekomstige uitdagingen zie ik vooral: ons al gedifferentieerd aanbod aanpassen aan de veranderende omstandigheden (bijv. dat de mensen langer moeten blijven werken), nog meer zelfbedruipend worden (vermoedelijk worden de subsidies geleidelijk verder afgebouwd) en onze lokalen verder moderniseren ook na de installatie van de nieuwe keuken (met dank aan Cera Foundation). Zelf droom ik nog altijd van een centrum waar iedereen terecht kan die eenzaam is en behoefte heeft aan opvang of gezelschap. Ik heb het volste vertrouwen in mijn opvolger, die Seniorama door en door kent, en wens haar alle succes toe.”
Henri Gielen

Afbeelding

 

 

Seniorama vzw

Vrijwilligers-login

Gebouwd met Drupal

Copyright © Seniorama vzw