Wij zijn er voor jou!      
🏠Home / Activiteiten / Film

Film in Seniorama

Op negen vrijdagen van september 2023 tot en met mei 2024 vertoont Seniorama om 14 u. in lokaal Meester Jan uitgelezen films op voorstel van de werkgroep. Er wordt gestreefd naar variatie in genre, land van herkomst en thematiek.

Bijdrage te betalen ter plaatse: € 5.

Plaats: Seniorama van 14 u. tot 16.30 u.


Zoals ieder jaar probeert Seniorama geïnteresseerde kijkers een breed overzicht te geven met boeiende films van de laatste jaren.

Waar het kan, zit er ook een ‘filmklassieker’ in het aanbod. Dit seizoen beginnen we daarmee in september: IN THE MOOD FOR LOVE voert ons naar het Hong Kong van de jaren zestig. Een man en een vrouw die in hetzelfde gebouw wonen, ontdekken dat hun partners een verhouding hebben. Deze film duikt de laatste jaren meer en meer op in lijstjes van ‘beste films aller tijden’ omdat hij het thema zo subtiel behandelt.
Onze volgende film, MOTHERING SUNDAY, uit 2021, voert ons mee naar het Engeland van na de Eerste Wereldoorlog. Een jongeman gaat een week later trouwen met een huwelijkskandidate die hem door zijn (gegoed) milieu wordt opgedrongen. Maar zijn hart gaat uit naar een dienstmeisje van het naburige kasteel en samen beleven ze een onvergetelijke voormiddag. Maar…
De novemberfilm, EL BUEN PATRON, is een Spaanse satire gebouwd rond het personage van Javier Bardem als de goede baas die als een vader voor zijn personeel zorgt, maar die bij nader toezien toch niet zo volmaakt is als hij zelf denkt. Een grappige film mocht niet ontbreken in ons programma.
In december komen we helemaal in onze eigen tijd terecht met GOOD LUCK TO YOU, LEO GRANDE. Emma Thompson kruipt in de huid van een dame van middelbare leeftijd, die na de dood van haar man toch echt eens wat meer over seks wil te weten komen, met name over het vrouwelijk orgasme, en daarvoor een ontmoeting belegt met een mannelijke sekswerker.
In januari ontdekken we in LE BLEU DU CAFTAN een Marokkaans echtpaar dat we bijzonder zouden kunnen noemen. De komst van een nieuwe leerling-kleermaker in hun kaftan-winkel zorgt voor enige spanning. Een film waar je rustig van wordt. De dame is de Belgische actrice Lubna Azabal.
Voor februari staat een nieuwe Almodovar op het programma. In MADRES PARALELAS draait het hele verhaal rond twee baby’s die geboren zijn in dezelfde kraamkliniek. Zoals steeds wordt een verhaal dat niet nieuw is, verteld met grote zorgvuldigheid en overtuigend geacteerd.
In maart genieten we van een recente remake van een meesterwerk van Akira Kurosawa, Ikiru. In LIVING wordt dat verhaal getransponeerd naar het Londen van de jaren ’50. Mister Williams, gespeeld door Bill Nighy, gaat elke dag naar zijn werk op het gemeentehuis. Tot op de dag dat hij verneemt dat hij niet lang meer te leven heeft en hij besluit vanaf nu écht te gaan leven.
Voor april werd een inspirerende documentaire gekozen die ons een hart onder de riem wil steken als we ons zorgen maken over de toekomst. In BIGGER THAN US maken we een reis rond de wereld en zien we hoe 10 jongeren in verschillende landen zich inzetten voor verandering.
Het werkjaar wordt afgesloten in mei met NOWHERE SPECIAL, het schattige verhaal van een ruitenwasser, die op zoek is naar een onderkomen voor zijn driejarig zoontje. Pas op het einde van de film vernemen we het waarom van die onderneming, dus dat kun je hier niet lezen.


IN THE MOOD FOR LOVE

15 september

Hong Kong
Regie: Wong Kar-Wai
Met: Tony Leung, Maggie Cheung

Verslag

Na het genieten van deze prachtige ‘filmklassieker’ bleven we met elf personen in de nabespreking, ondanks de verlokking van een heerlijk kooroptreden in hetzelfde Seniorama.
‘In the Mood for Love’ wordt hoe langer hoe meer beschouwd als kandidaat voor de ‘10 beste films aller tijden’. In veel opzichten is dit verhaal over een ongewoon koppel, waarvan de partners een relatie hebben en die het zelf platonisch houden uit respect voor hun huwelijk, een perfecte film.
Maar vond ons Seniorama-publiek dat ook?
We sprokkelen enkele reacties. De cinematografie van de film is gewoon prachtig, al die uitgepuurde beelden, waar de kleine cast toch anderhalf jaar aan gewerkt heeft. De meeslepende muziek met fragmenten uit Nat King Cole waarmee we ons in de jaren ’60 waanden. Een mooi verhaal van gesublimeerde romantiek.
Wat een onbeslistheid, wat een beheersing van de gevoelens maar ook: wat een traagheid, er gaat niets vooruit in deze film! Iemand van ons zou niet graag leven in een beschaving waar gevoelens niet geuit mogen worden.
Een verfrissend liefdesverhaal, helemaal niet op z’n Hollywoods.
En bij het einde van de film wordt duidelijk dat een verleden, hoe passioneel ook, met de tijd vervaagt.
Joris Raeymaekers


MOTHERING SUNDAY

20 oktober

UK
Regie: Eva Husson
Met: Odessa Young, Josh O’Connor, Colin Firth, Olivia Coleman

Verslag

Ondanks de hardnekkige slopingswerken aan het huis aan de overkant, hebben we toch genoten van deze prachtfilm. Hij werd naar een boek uit 2016 geregisseerd door actrice Eva Husson, haar vierde film, en speelt zich af in Groot-Brittannië in 1924.
De film bestaat uit twee grote delen: een hartstochtelijke liefdesscène tussen Jane, een dienstmeisje op een kasteel en Paul, de zoon van het naburige high society gezin. Deze prachtige scène wordt evenwel afgebroken als de jongeman verwacht wordt op een ontmoeting met zijn aanstaande bruid en haar ouders. Want onderweg naar dit geënsceneerd onderonsje verongelukt hij met de auto.
Het tweede deel vertelt dan hoe hoofdfiguur Jane de dramatische gebeurtenissen in haar leven verwerkt en een geliefde schrijfster werd.
De film is niet makkelijk te volgen, omdat er veel flashforwards en flashbacks in zitten, die de kijker aandachtig houden. Dat Jane schrijfster werd, kon je al voorzien omdat ze van in het begin iets heeft met boeken. Ze trouwt dan ook nog met een man die haar steunt, maar die vroeg overlijdt.
De grote vraag waar de kijker mee blijft zitten, wordt niet beantwoord: was het auto-ongeluk van Paul een echt ongeval of een zelfmoord? Hij had helemaal geen zin in het huwelijk met een opgedrongen bruid, misschien had hij de ontmoeting met Jane als een afscheidsviering op touw gezet. De manier waarop hij afscheid van haar neemt, doet trouwens zeer vreemd aan. Een dramatisch verhaal ophangen aan een stom ongeluk, dan nog met een auto op een landweg in 1924, lijkt een iets te gemakkelijke uitleg. Hoe dan ook, alleen al deze discussie maakte de film het bekijken waard.
Joris Raeymaekers


EL BUEN PATRON

17 november 

Spanje 
Regie: Fernando Leon de Aranoa
Met: Javier Bardem

Verslag

In het kader van de Leuvense Seniorenmaand liep ons vertrouwd zaaltje meer dan vol. We hadden de indruk dat de aanwezigen met een goed gevoel naar huis vertrokken, zodat weinig mensen achterbleven voor de nabespreking.
In EL BUEN PATRON speelt de flamboyante Javier Bardem de hoofdrol. Om het publiek voor te bereiden, overspoelden de producenten de aanplakborden in heel Spanje met Bardem in zijn rol in deze film. Het publiek was immers niet gewend om de man van Penelope Cruz te zien als een wijze, charismatische fabrieksdirecteur.
Als een goede vader ontfermt de man zich over zijn personeel, dat hij als zijn familie beschouwt en hij spreekt hen vaderlijk toe. Maar voor wie goed oplet heeft de man ook wel een aantal minder positieve trekjes. Hij die zich als de super-altruïst voordoet blijkt in werkelijkheid vooral gemotiveerd door eigenbelang en door het belang van zijn zaak.
Het fijne acteerwerk en de uitgekiende details maken van deze film een dankbaar kijkstuk. Het was dus ook een enthousiast publiek dat na de film huiswaarts vertrok. Er was af en toe hartelijk gelachen, niet zozeer met de Spaanse humor als met de fijnzinnige satirische toon van begin tot einde.
Joris Raeymaekers


GOOD LUCK TO YOU, LEO GRANDE

15 december

UK
Regie: Sophie Hyde
Met: Emma Thompson

Verslag

Ons zaaltje liep vol voor de glansprestatie van actrice Emma Thompson in de rol van een gepensioneerde godsdienstlerares, die na de dood van haar man wel eens wat meer over seks wilde vernemen en ervaren. En dus een afspraak maakte met een sekswerker.
De aanwezigen waren zeker blij met de keuze van de film. Het was fijn om te zien hoe de persoonlijkheid van de beide protagonisten evolueerde doorheen de film. En hoe ook hun relatie daardoor veranderde en uitgediept werd. Een heel belangrijk gegeven daarbij is de zelfaanvaarding van de hoofdpersoon, wat zich uit in het laatste beeld, waar ze haar kamerjas afgooit en naakt voor de spiegel staat. De actrice vond dat één van de moeilijkste passages die ze ooit gespeeld had. Maar wel onmisbaar omdat het haar hele evolutie doorheen de film in één beeld samenvat. Het is een film over communicatie en het belang daarvan. Haar huwelijk had een essentieel gegeven gemist wegens gebrek aan goede communicatie met haar man. Als ze op het einde van de film aangesproken wordt door een oud-leerlinge, wil ze wel even haar strenge opvoeding van vroeger rechtzetten. Plots is ze weer de lerares die haar omgeving wil overtuigen van haar gegroeid inzicht.
Joris Raeymaekers


LE BLEU DU CAFTAN

19 januari

Marokko, Frankrijk, België, Denemarken
Regie: Maryam Touzani
Met Lubna Azabal (Belgische actrice), Saleh Bakri

Verslag

Records zijn meestal leuk, maar deze voorstelling brak het record in de categorie van het kleinste aantal toeschouwers. Het moest ooit eens gebeuren. De ijsvlakte rond Seniorama was de schuldige. Toch waren we het er allemaal over eens dat we een zeer mooie en bijzondere film gezien hadden.
Het echtpaar Halim en Mina hebben een klerenzaak in Marokko. Omdat Mina ziek is, hebben ze nood aan een derde kracht en werven ze een helper aan. Dat is hun eerste poging, blijkbaar, want de jonge Youssef wordt serieus op de proef gesteld. Maar geleidelijk aan ontwikkelt de jonge man zich tot een volwaardig lid van een wel zeer bijzonder gezin. Als Mina op het einde sterft aan kanker, wordt ze begraven in de blauwe caftan waaraan heel de film lang is gewerkt.
De acteurs zijn allemaal van verschillende herkomst (België, Frankrijk, Palestina) maar vormen een homogene cast, die veel uitdrukt door weinig te zeggen. Blikken en gebaren, lichtwerking en camerastandpunten vertellen alles.
Dit was de laatste voorstelling in lokaal Meester Jan; voortaan zijn we te vinden in lokaal Abraham, waar de eerste filmwerking van Seniorama trouwens is begonnen. Nog een woordje van dank aan de leiding van Seniorama, die kosten noch moeite spaarde om van Meester Jan een deugdelijk filmlokaal te maken en ons nu ook weer helpt bij de huisvesting in Abraham.
Joris Raeymaekers


MADRES PARALELAS

16 februari

Spanje
Regie: Pedro Almodovar
Met: Penelope Cruz en Milena Smit

Verslag

Door het lobbywerk van de leerkrachten Spaans kende Madres Paralelas een grote toeloop.
Het was meteen de eerste test voor onze nieuwe apparatuur, die bij de start wat tegensputterde maar na een herneming een gesmaakte film te zien gaf. Niemand maakte achteraf aanmerkingen over de projectie, dus mogen we aannemen dat we op de goede weg zitten.
Almodovar componeert melodrama’s, en zoals een muziekcomponist heeft hij naast een hoofdthema ook een tegenthema in petto, een andere persoon die voor een stuk hetzelfde beleefd, maar met andere gevolgen. Die twee levens worden door de almachtige regisseur dan onder elkaar gekruist en tegengekruist. Door de titel die hij aan deze film gaf, liet hij al voor een groot deel in zijn kaarten kijken.
Daarbij viel het ook op dat hij voor de eerste keer in zijn werk duidelijk een politiek geladen thema aanboort: de opgraving van de slachtoffers van de Spaanse Burgeroorlog.
De levens van twee vrouwen, die in dezelfde kraamkliniek bevallen en dezelfde kamer delen, verlopen helemaal niet langs evenwijdige lijnen. Hun baby’s worden per ongeluk bij de observatie verwisseld (klassiek melodrama-gegeven, al vele malen verfilmd) en dan gaat Almodovar met de gevoelens van zijn kijkers spelen door meerdere plotwendingen.
De stilte in de grote zaal van Seniorama, waar een kleine veertig mensen aanwezig waren, bewees dat Almodovar zijn doel niet gemist had.
Joris Raeymaekers


LIVING

15 maart

UK
Regie: Oliver Hermanus
Met: Bill Nighy

Verslag

In lokaal  Abraham begon de geschiedenis van de Filmgroep van Seniorama.
Nu zijn we er teruggekeerd na enkele jaren in Meester Jan te hebben  verbleven.
De eerste film in de nieuwe situatie is LIVING, een Engelse film uit 2022, die zich afspeelt in het Londen van 1952 een die een remake is van de film IKIRU van de Japanse grootmeester Akira Kurosawa uit 1952. Een Japanse scenarioschrijver zorgde voor de transpositie.
We vonden het een warme film, die een oproep bevat om positiever in het leven te staan. Dat gebeurt door een bediende van de dienst Openbare Werken van de gemeente Londen te portretteren, die de diagnose ‘kanker’ krijgt en wiens leven daarna een totaal andere wending krijgt. Hij wordt gesitueerd in het milieu van de ‘gebolhoede’ bureaucraten die zich zo weinig mogelijk inzetten om het publiek te helpen. Na zijn diagnose gaat hij werk maken van de aangevraagde aanleg van een openbare kinderspeeltuin en na zijn dood wordt hij geroemd om zijn grote inzet.
Humor is zeker niet afwezig in deze film bij het tekenen van de ambtenarij, maar ook in het samenleven van de hoofdpersoon met zijn zoon zit eenzelfde stroefheid en uitstelgedrag. Met als gevolg dat hij slechts aan één persoon iets over zijn ziekte heeft verteld.
Uiteraard is er veel gebeurd sinds de tijd waarin de film gesitueerd is, en is het woord ‘kanker’ niet meer het taboe-woord van toen. Maar toch kan de vraag gesteld worden hoe het komt dat wij mensen ons zo weinig bewust zijn van de dood, die iedereen wacht, tot we op een dag een fatale informatie te verwerken krijgen.
Joris Raeymaekers


BIGGER THAN US

19 april

Frankrijk
Regie: Flore Vasseur
Met: Melati Wijsen

Verslag

In deze documentaire reizen we de wereld rond om jonge mensen aan het werk te zien die zich actief zo niet activistisch inzetten voor een betere wereld. De film werd gemaakt door Flore Vasseur, een Française die zich in New York gevestigd had en daar een kantoor had opgericht om advies te geven over de trends van de toekomst. Na 9/11 was in New York alles veranderd en zijzelf ook: ze besloot een bocht van 180 te maken en zich als schrijfster en cineaste alleen nog bezig te houden met de vraag: heeft de mensheid nog toekomst.
Op haar reizen ontmoette ze op het eiland Bali de jonge activiste Melati Wijsen en haar nam zij als hoofdpersoon voor een lange documentaire die werd gesponsord door de Franse actrice Marion Cotillard.
Deze film zit vol beklijvende beelden van geëngageerde jongeren die aan een hoog tempo de revue passeren. Daarbij valt ook de uitzonderlijke kwaliteit van de klankband op. De kijker kan niet anders dan bewondering hebben voor de energie van deze jongeren die we typeren als idealistisch maar niet naïef.
De oorzaak van de neergang van onze beschaving vonden sommigen in de afwezigheid van het spirtituele, het ontbreken van geloof in iets transcendents. Niet voor niets heet de film Bigger than Us. Onvergetelijk waren de beelden op het einde van de film, van op een enorm stort in de buurt van Jakarta, waar verschillende bulldozers boven mekaar de vuilnis altijd maar hogerop stapelden, terwijl 20.000 mensen met grote manden ronddwaalden om er hier of daar nog iets bruikbaars uit op te rapen.
Joris Raeymaekers


NOWHERE SPECIAL

17 mei

Italië, Roemenië, UK
Regie: Uberto Pasolini
Met James Norton

Verslag

De laatste filmvertoning van het seizoen mocht zich verheugen op 19 aanwezigen. De overgang van lokaal Meester Jan naar lokaal Abraham is blijkbaar goed aanvaard. Dat de film Nowhere Special onlangs op VRT Canvas te zien was, heeft ook niet voor een lege zaal gezorgd.
We maken kennis met twee hoofdfiguren, John en Michael, vader en zoon. Vader is in Noord-Ierland glazenwasser en verneemt dat hij terminaal ziek is. Hij neemt contact op met een adoptiebureau en krijgt de gelegenheid om samen met zijn zoontje op bezoek te gaan bij enkele kandidaat-gezinnen. Elk gezin heeft zijn eigen reden om een kind te willen opnemen.
Slim van de regisseur om niet van in het begin te vermelden waartoe die bezoeken dienen. Over John’s ziekte vernemen we niets. En zo bezoeken we een aantal gezinnen, waarbij de kijker zelf begint mee te denken over de vraag welk gezin geschikt zou zijn. Eén alleenstaande dame steekt er bovenuit. Ze kreeg een kind op 16 jaar en werd gedwongen het af te staan. Daarna vernam ze dat ze geen kinderen meer kon krijgen. Haar man was tegen adoptie van een ‘vreemd kind’, zij verkoos als single verder te leven om zich helemaal aan het moederschap te kunnen wijden. Waar de andere kandidaat-ouders veel over zichzelf praatten, hield zij zich bezig met Michael. Pas in een laatste beeld verneemt de kijker dat zijn keuze (als je de cineast volgde, was het tamelijk evident) ook de keuze van John is geworden. En zo gaat de kijker met een goed gevoel de zaal uit, wetend dat de kleine jongen in goede handen is.
De film is nergens spectaculair, ook nergens overdreven emotioneel. De Italiaanse regisseur weet de kijker te boeien met de eenvoudige dingen uit het dagelijks leven.
Een film waar je beter van wordt.
Joris Raeymaekers

Copyright 2024